Η ύπαρξη μιας κόκκινης κηλίδας στο δέρμα ενός βρέφους που μόλις έχει γεννηθεί ή μετράει μερικές εβδομάδες ζωής, αποτελεί πάντα πηγή ανησυχίας για τους νέους γονείς. Αυτό το εκ γενετής σημάδι συχνά συγχέεται με την εμφάνιση του αιμαγγειώματος.
Η ύπαρξη μιας κόκκινης κηλίδας στο δέρμα ενός βρέφους που μόλις έχει γεννηθεί ή μετράει μερικές εβδομάδες ζωής, αποτελεί πάντα πηγή ανησυχίας για τους νέους γονείς. Αυτό το εκ γενετής σημάδι συχνά συγχέεται με την εμφάνιση του αιμαγγειώματος.
Ανέβασε πυρετό, έπεσε από το κρεβάτι, λιποθύμησε! Είναι μερικές μόνο από τις καταστάσεις που μπορεί να μας κάνουν να αναζητήσουμε τη βοήθεια του παιδίατρου. Κάποια από αυτά όντως είναι εξαιρετικά επείγοντα και χρειάζονται άμεση παιδιατρική ή ακόμη και νοσοκομειακή αντιμετώπιση, κάποια άλλα πάλι όχι. Μερικά, μπορούν να αντιμετωπιστούν αρχικά από εσάς, με ηρεμία και ψυχραιμία.
Άραγε τι είναι το έκζεμα; Σε ποιά σημεία εμφανίζεται συχνότερα ανάλογα με την ηλικία του παιδιού και πώς αντιμετωπίζεται πιο αποτελεσματικά;
Όχι σπάνια οι γονείς έχουν απορίες ως προς τα κόπρανα των παιδιών τους – πόσο συχνά πρέπει να κάνουν κακά, ποιά είναι η φυσιολογική ποσότητα, και ποιά η “φυσιολογική” σύσταση. Η ανησυχία μεγαλώνει όταν οι κενώσεις είναι αραιές (κάθε λίγες μέρες), ή η σύσταση είναι υδαρής. Πώς είναι λοιπόν τα φυσιολογικά κόπρανα των μικρών παιδιών;
Το ανθρώπινο κρανίο σχηματίζεται απο σχεδόν επίπεδα οστά τα οποία ενώνονται μεταξύ τους, προκειμένου να του δώσουν το τελικό «σφαιρικό» σχήμα. Επειδή όμως ο εγκέφαλος μεγαλώνει σημαντικά μετά τη γέννηση, είναι αναγκαίο να μεγαλώνει παράλληλα και το κρανίο. Για να επιτευχθεί αυτό πρώτον τα οστά μεγαλώνουν σε μέγεθος, και δεύτερον, δεν είναι «εντελώς ενωμένα» μεταξύ τους κατά τη γέννηση.
Ο αυτισμός είναι μια κατάσταση κατά την οποία τα παιδιά έχουν δυσκολία να επικοινωνήσουν με το περιβάλλον τους. Συνήθως παρουσιάζουν προβλήματα στην έκφραση, διάφορες εμμονές και επαναληπτική συμπεριφορά, περίεργα ενδιαφέροντα, αδυναμία οπτικής επαφής με το συνομιλητή κλπ, με αποτέλεσμα την κακή κοινωνικοποίησή τους.Πλήττει περισσότερο από το 1% των παιδιών και αφορά κυρίως αγόρια.